Soort: American yellow birch

American yellow birch zet de toon voor muziekcentrum

Het is heel gebruikelijk om een kunstcentrum te bouwen met als doel de verschillende leden van de gemeenschap met elkaar te verenigen. Het is voor internationaal bekende muzikanten echter ongewoon om ultramoderne voorzieningen te delen met jonge studenten die voor het eerst een tuba oppakken. Dit was de visie die de partners van het Strathmore Muziekcentrum hadden toen ze de nieuwe faciliteit in Baltimore bouwden met architecten William Rawn Associates.

"We vonden het erg belangrijk om voor de concertzaal een mooi gebouw te hebben voor optredens en concerten, of dit nu symfonieconcerten of populaire concerten betreffen, maar als we voor ons levensonderhoud willen zorgen, moesten we ervoor zorgen dat de mensen muziek begrijpen en waarderen. Nu scholen het moeilijk hebben, is het eerste waarop bespaard wordt kunst en daarna muziek," aldus Maruk Grabowski, uitvoerend vicepresident operations van Strathmore. Het Muziekcentrum fungeert niet alleen als tweede thuis voor de Baltimore Symfony en andere professionele gezelschappen zoals de Washington Performing Arts Society en het nationale filharmonische orkest, het is ook een educatieve uitlaat voor de Levine School of Music en de Maryland Classic Youth Orchestras, net als andere muziekorganisaties.

De akoestische specialisten stelden voor dat zoveel mogelijk natuurlijk materiaal gebruikt zou worden in de hal, wat de designers van Strathmore ertoe bracht Amerikaanse gele berk te kiezen voor de vloeren en panelen. "Architecten en akoestische technici houden van hout vanwege de veerkracht, warme geluid en om wat 'psycho-akoestiek' genoemd wordt. Een bezoeker voelt dat het geluid warmer is op plaatsen waar natuurlijk hout gebruikt wordt in tegenstelling tot een geverfd oppervlak," aldus Grabowski.

Toen de materialen waren gekozen besteedde algemeen aannemer Clark Construction uit Bethesda, Maryland de vloer uit aan Master Care Flooring Inc. uit Baltimore. Lou O'Brien, eigenaar van Master Care, werkte samen met een getalenteerd team van 18 personen dat hij samenstelde vanuit zijn eigen bedrijf en vanuit bedrijven uit de omringende gebieden. Het team werkte 10 uur per dag, zes tot zeven dagen per week, 12 weken lang.

Het werk aan de hardhouten vloer begon met het voorbereiden van de ondervloer, wat een van de lastigste klussen was die geklaard moest worden. "Het nam bijna net zoveel tijd in beslag om het beton recht te maken als het in beslag nam om de vloer te plaatsen," aldus O'Brien. "Alle trappen hadden een zeer geringe tolerantie voor de ADA (Americans with Disabilities Act) standaard en de mensen van het beton moesten voldoen aan deze norm, maar die waren al lang vertrokken toen wij kwamen, dus dat was toen ons pakkie an. "Omdat we een strikte planning hadden, moest het team van O'Brien de vloeren voorbereiden terwijl de steigers er nog stonden. Nadat de betonnen ondervloer vlakgemaakt was, plaatste het Master Care team 3/4-inch CDX kantrecht met vochtbestendig urethaan kleefmiddel en mechanische sluitingen en een speciale geluidsdempende ondervloer voor het podium omdat vooral de akoestiek van zeer groot belang was.

Nadat de ondervloer was voorbereid, begon het Master Care team aan de plaatsing van het hardhout. Voor het originele design was gebeitste Amerikaanse gele berk nodig, maar nadat men de kleur van de muren had gezien stelde O'Brien voor om in plaats daarvan Amerikaanse rode berk te gebruiken omdat de kleur van deze houtsoort overeenkwam met de gebeitste Amerikaanse gele berk op de muren. De designers gingen akkoord met O'Briens voorstel en kozen een 3⁄4 bij 21⁄4 inch voorgeschuurde rode berk voor de concertzaal en 33⁄32 bij 21⁄4 inch esdoorn voor het podium. Het opleidingscentrum bevat esdoorn en gele berk van eerste en tweede keus.

Eerst wilden de designers dat elk stuk vloer tot de rand werd gezaagd. In plaats daarvan wilde O'Brien dat ze het hout hun gang lieten gaan. "Alles op maat maken was mogelijk geweest, maar de kosten zouden enorm zijn en het eindresultaat had nooit binnen de tijdsplanning gepast," aldus O'Brien. Voor dit probleem en andere problemen geeft O'Brien Sue Hains, projectmanager voor partnerarchitect Bethesda, Md Grimm + Parker Architecten en de algemeen aannemer, Dennis Kuhn, voor het nemen van beslissingen en het nemen van de verantwoordelijkheid toen het werk van het originele ontwerp af moest wijken.

De ploeg van O'Brien plaatste de vloer deel voor deel. Omdat voor het grootste deel precies gezagen en gepast moest worden, zette O'Brien meer dan 10 timmerlieden in. "Ik noem ze timmerlieden, maar het waren in werkelijkheid zeer vaardige vloerinstallateurs die dit soort werk doen... in werkelijkheid deden we op dat moment pas-en-meetwerk, dus het moest foutloos zijn," aldus O'Brien.

Een beslissing die Hains en Kuhn goedkeurden was het gebruik van een stuk gereedschap dat een vriend van O'Brien, Steve Thomas, van Hill Millwork uit New York, ontwikkelde voor lastig zaagwerk voor balkons en trappen. Liefkozend de "superzaag" genoemd, was dit stuk gereedschap een cirkelzaag met rolschaatswieltjes aan de onderkant. De wieltjes volgen de contouren van het beton, wat ervoor zorgt dat de zaag langs de rand kan zagen en daardoor tijd bespaart.

De gehandicaptenwetgeving in de Verenigde Staten eist dat vloeren een strip van 21/4 inch met contrasterende kleuren bevat aan de rand van de trap en andere verhogingen. Om hiervoor te zorgen heeft O'Brien een rand van esdoorn gebruikt. Nadat de berken vloer was gezaagd. werd een speciale "groefmachine" gebruikt door het team om de rand in de vloer te slijpen. De rand van 11⁄8 op 3⁄4 inch, die lijkt op een opvallende rand, was speciaal gewalst zodat die dubbelgetongd zou worden. De rand werd op zijn plaats gebracht, vervolgens gelijmd en vastgezet met schroeven. Aan de voorkant van de dubbelgetongde rand plaatste O'Brien een stuk lijstwerk op een eindkap dat eruitzag als een te grote reduceerder met een groef op de achterkant die erop geschroefd zat. "We hadden bijna 3/4 mijl aan randen voor het gebouw gemaakt met deze dubbelgetonde startstrip," aldus O'Brien.

Terwijl dit type radiuswerk specifiek voor de balkons was, had O'Brien te kampen met verschillende uitdagingen in het belangrijkste zitgebied, waar men langs een heuvel moest bouwen die de vorm van een landschap moest voorstellen. De vloer onder de stoelen liep van noord naar zuid, terwijl dat van de gangen van oost naar west liep, en O'Brien moest ze in het midden samen laten komen." Het was op het nippertje." En toen kwamen we terug en plaatsten we een accentstrip van rode berk van 1⁄4 op 11⁄4 inch dat de radius van de stoelen volgde."

De meer dan 200 treden van het Muziekcentrum in de concertzaal werden op locatie gebouwd. Om de trap waterpas en van hoge kwaliteit te maken duurde het volgens O'Brien soms meer dan vijf uur om elke trede te voltooien.

De toewijding is te zien in het eindresultaat en Grabowski zegt dat diegenen die het Muziekcentrum gebouwd hebben trots kunnen zijn op het vakmanschap van het gebouw. Toekomstige studenten en artiesten, en de gemeenschap als geheel, zullen het Muziekcentrum in Strathmore als visueel en akoestisch meesterwerk voor de komende generaties waarderen.