Amerikaanse duurzaamheidsrapport

In 2003 sprak het eerste National Report on Sustainable Forestsover de status van de bossen in de Verenigde Staten en de indicatoren van nationale voortgang richting het doel van duurzaam bosbeheer (SFM). Een ontwerprapport voor 2010 werd eind 2009 vrijgegeven en een uiteindelijke versie wordt later in 2010 verwacht.

Het doel van de rapporten is om de voortgang van de Verenigde Staten bij te houden t.o.v. de internationaal overeengekomen en erkende SFM-standaarden. De rapporten beoordelen de voortgang t.o.v. de SFM-criteria en indicatoren die zijn goedgekeurd door de Montreal Process (MP C&I), waarvan de Verenigde Staten een lidstaat is. De MP C&I bestaat uit een totaal van 64 indicatoren, gegroepeerd onder zeven "thematische criteria voor duurzaam bosbeheer":

• Grootte bos
• Biologische diversiteit
• Gezondheid en vitaliteit bos
• Productieve functies en hulpbronnen bos
• Beschermende functies en hulpbronnen bos
• Socio-economische functies
• Juridisch, politiek en institutioneel raamwerk

Het rapport voor 2010 neemt de inspanning samen van vele mensen binnen de Verenigde Staten, inclusief meer dan dertig wetenschappers van de VS bosbeheer en samenwerking met universiteiten, andere bedrijven en organisaties. Het verzamelt de gegevens uit een groot aantal bronnen, in het bijzonder het Forest Inventory and Analysis Program (FIA), een nieuw jaarprogramma voor inventarisatie van het bos dat door bosbeheer van de VS en andere partnerbedrijven wordt gebruikt.

De 2010 update van het rapport uit 2003 wordt tevens gedreven door een proces van meerdere belanghebbenden dat de contemporaine visite van duurzaamheid weerspiegelt die informatie vereist traditioneel verzameld en gerapporteerd wordt.

• Belangrijkste bevindingen uit het nationale rapport over duurzame bossen 2010

  • De bossen zijn sinds 2003 zeer stabiel gebleven. Het totale bosgebied is de laatste 100 jaar stabiel gebleven, terwijl de Amerikaanse populatie bijna verdriedubbeld is. Vergroting van het hardhoutbos in het zuiden en noorden zijn grotendeels gecompenseerd door verlaging van het bosgebied in de meer ontwikkelde kustregio's, voornamelijk in zachthoutbossen.
  • Het huidig gebruik van de Amerikaanse bossen is duurzaam vanuit het perspectief van de houtproductiecapaciteit: het gebied met timmerhout is stabiel en de voorraad hout in dit gebied wordt groter.
  • Een geschatte 16 miljoen acre aan bos bevindt zich in totaal in beschermd gebied, 14% van het bosgebied vertegenwoordigend. Het gebied beschermd bos op openbaar land is sinds 2003 ietwat veranderd. Alternatieve manieren om bossen te beschermen middels landtrusts en erfdienstbaarheid zijn populairder geworden en bedroegen in 2005 meer dan 10 miljoen acre.
  • • Er is een grote variatie aan juridische, institutionele en economische aanpakken dat duurzaam bosbeheer op alle overheidsniveaus in de Verenigde Staten aanmoedigt. Openbare wetten regelen openbare stukken land, die bestaan uit één derde van de bossen van de staat, en het beheer en de openbare betrokkenheid op verschillende specifieke manieren regelen. De staatswetten zorgen ook voor technische en financiële assistentie, onderzoek, opleiding en planning van particuliere bossen, maar ze schrijven geen specifieke acties of regels voor. De staatswetten beschermen wilde dieren en bedreigde diersoorten in bossen op zowel openbaar als particulier gebied en koesteren verschillende niveaus van bosbeheer of beste praktijk om de waterkwaliteit, luchtkwaliteit of andere openbare goeden te behouden, afhankelijk van de staat.
  • De Amerikaanse institutionele capaciteit die duurzaam bosbeheer ondersteunt is in elk geval stabiel. Er bestaat tevens bewijs van een groeiende samenwerking tussen meerdere organisaties en belanghebbenden, met als doel het versterken van het begrip en het informeren van acties m.b.t. duurzame bossen.
  • Er zijn echter wel bedreigingen voor de bossen buiten de bosbouwsector. Er bestaan bijvoorbeeld aanwijzingen dat het bosgebied dat beïnvloed wordt door fragmentatie gestaag stijgt. Dit is het gevolg van stadsontwikkeling aan de rand van grote steden en komt ook voor in landelijke gebieden waar de kleinere steden groeien en waar men een tweede huis neemt.
  • Er is tevens een aanzienlijke verhoging van biotische verstoring merkbaar en een verhoging van brand en brandintensiteit in de afgelopen jaren. De belangrijkste factoren voor deze verandering zijn droogte en de verhoogde dichtheid van de bossen door kunstmatige brandwering.